Er komt een dag dat iemand jouw verhaal vertelt

Van het weekend zat ik naar de ‘making of’ van The Odyssey te kijken.

Ik raakte helemaal gefascineerd door de verhalen. De mythologie. De helden. De reizen. De keuzes. De verliezen. De moed om steeds weer verder te gaan.

En ineens realiseerde ik me waarom die verhalen ons al duizenden jaren blijven raken.

Niet omdat ze perfect zijn.

Maar omdat ze menselijk zijn.

Ze gaan over vallen en opstaan.
Over liefde en verlies.
Over angst en moed.
Over het verlangen om thuis te komen, terwijl je eerst nog een lange reis moet maken. 

Misschien is dat ook wel waarom we zo graag naar films kijken, boeken lezen en verhalen vertellen en doorvertellen.

We houden niet van perfecte levens.
We houden van échte levens.

En er komt ook een dag dat iemand jouw verhaal vertelt.

Niet hoeveel uren je hebt gewerkt.
Niet hoeveel volgers je had.
Niet hoeveel geld je verdiende.

Maar hoe je leefde.

Of je durfde lief te hebben.
Of je na een teleurstelling weer opstond.
Of je trouw bleef aan jezelf, ook toen dat spannend was.
Of je iets durfde te creëren waarvan je hart sneller ging kloppen.
Of je iets achterliet dat de wereld een klein beetje mooier maakte.

Leef daarom niet vanuit schaamte.
Niet vanuit de angst om te falen.
Niet vanuit de gedachte: Wat zullen anderen ervan vinden?

Creëer.
Ontdek.
Maak fouten.
Begin opnieuw.

Want eerlijk…

De verhalen die ons het meest raken, zijn nooit de verhalen waarin alles goed ging. Ze gaan over mensen die bleven kiezen voor het leven, juist toen het moeilijk werd. Die verhalen zijn:

Rauw.
Ontroerend.
Pijnlijk.
Grappig.
Onvoorspelbaar.

Dus misschien is de mooiste vraag die jij jezelf vandaag kunt stellen niet:

“Ben ik succesvol genoeg?”

Maar:

“Word ik de hoofdpersoon van een verhaal dat het waard is om verteld te worden?”

Want uiteindelijk is dat misschien wel wat een goed leven is.

Niet een perfect leven.

Maar een leven dat zo vol, moedig en liefdevol geleefd is, dat het anderen nog lang blijft inspireren!