Door mijn werk denk ik soms dat wij allemaal een stukje van hetzelfde âLichtâ dragen. Elk van ons op zijn of haar eigen manier, met ieder zijn of haar eigen kleur, eigen toon en eigen taal. Maar nog steeds hetzelfde âLichtâ.
We zoeken vaak naar woorden om het heilige te benoemen, om het onzichtbare tastbaar te maken. En zo ontstonden religies. Als spiegels van dezelfde waarheid, ieder met een eigen klank.
Wij zijn allemaal spirituele wezens in menselijke vorm. En de religie of stroming die jou roept, is geen toeval. Ze resoneert met jouw unieke trilling, met jouw ziel in dit leven. Misschien voel jij de stilte van het Boeddhisme als thuiskomen, of de devotie van het Christendom als omarming. Misschien raakt de overgave in de Islam iets in jou wat woorden overstijgt.
Er is geen goed of fout pad; er is enkel de weg van herkenning. Wat jou raakt of inspireert, hoort bij jou. Wat een ander raakt of inspireert, hoort bij hem of haar.
Na mijn gesprek met Anthonie Roose besefte ik opnieuw hoe waar dat is. Hij liet mij zien dat wat wij zoeken - God, Liefde, het Heilige - niet buiten ons ligt, maar Ăn onszelf. Dat al die religies, tradities en verhalen eigenlijk poorten zijn die naar binnen wijzen. Dat wat wij vereren, wat wij zelf zijn.
Hoe mooi zou het zijn als wij allemaal aan Ă©Ă©n tafel zouden kunnen zitten. Niet om te overtuigen, maar om te luisteren. Om te zeggen; vertel me iets over jouw God. Vertel me over jouw uitdrukking van het goddelijke.
Om dan te beseffen dat we in elkaars verhalen hetzelfde hetzelfde âLichtâ herkennen. In een andere vorm. In een ander gewaad. Maar toch hetzelfde.
Want uiteindelijk is het allemaal Liefde die zichzelf leert âkennenâ. Door ons heen, in zoveel verschillende vormen.
Check mijn gesprek met Anthonie hier
Reacties