Eenzaamheid, waarschijnlijk ken je het wel. Ik wel in elk geval.
Soms voelt eenzaamheid als een mist die langzaam om je heen komt hangen. Onzichtbaar voor de buitenwereld, maar zo voelbaar vanbinnen. Eenzaamheid wordt vaak gezien als iets wat vermeden moet worden, alsof het een tekort is, een tekort aan mensen, aan liefde, aan aandacht.
Maar wat als het ook een uitnodiging is?
Een uitnodiging om dieper te zakken in jezelf. Om te luisteren naar wat er in stilte in jou leeft. Om je eigen zijn en jouw gezelschap weer als waardevol te gaan zien.
In mijn lessen ontmoet ik geregeld mensen die gebukt gaan onder een vorm van eenzaamheid. Niet per se omdat ze alleen zijn, maar omdat ze zich niet verbonden vĂłelen. Niet verbonden met de ander, maar ook niet verbonden met zichzelf.
Zo was er afgelopen jaar iemand in mijn jaaropleiding die zich diep eenzaam voelde.
En juist door zijn intuĂŻtie te ontwikkelen â door dat stille innerlijke stemmetje weer te leren verstaan â begon er iets te verschuiven.
Hij voelde zich minder alleen, omdat hij weer voelde: âIk ben er nog.â
Er is een innerlijke wereld die rijk, levend en vol liefde is. Een wereld die er altijd al was, maar waar de verbinding mee verloren leek.
En toch âŠâŠ
Er bleef er een gat voelbaar. Tussen de opleidingsdagen en het gewone leven.
Tussen de diepe verbinding die voelbaar werd tijdens onze gezamenlijke momenten tijdens de les, en de dagelijkse realiteit waarin het soms zo lastig is om dat intuĂŻtieve deel van jezelf te blijven âlevenâ.
En dat is zo begrijpelijk.
Want we leven in een wereld die het zichtbare beloont en het onzichtbare vaak vergeet. Waarin je helder weten soms wordt overschaduwd door âruisâ van buitenaf.
Waarin zachtheid en gevoeligheid nog te vaak worden aangezien voor zwakte, terwijl het juist de diepste kracht is die wij bezitten.
Maar eenzaamheid wil niet alleen dat wij ons terugtrekken in onszelf. Ze nodigt ons ook uit om te delen. Om te verbinden.
Om onze innerlijke wereld zichtbaar te maken, in kleine gebaren, in eerlijke gesprekken, in een blik van herkenning.
Eenzaamheid wordt zachter wanneer jij jezelf durft te laten zien. Wanneer je jouw intuĂŻtieve waarheid deelt met iemand die echt luistert. Wanneer je voelt: âIk hoef het niet alleen te dragen.â
Laten we elkaar herinneren aan de kracht van verbinding. Niet alleen op speciale dagen of tijdens lessen, maar ook in het gewone leven. Laat jezelf toe om de brug te zijn tussen het innerlijke weten en het dagelijkse bestaan.
Misschien zit er iemand naast je die zich ook alleen voelt. Misschien ben jij degene die het verschil maakt of kan maken. Door gewoon jezelf te zijn â gevoelig, intuĂŻtief, en Ă©cht.
Met alles wat je bent.
Reacties